stilte bij spoorsuicide?

  • 30 oktober 2018
  • 1 reactie
  • 278 Bekeken

Beste spoormensen,


Afgelopen donderdag en vrijdag werd ik op mijn treinreizen twee keer geconfronteerd met omleidingen vanwege een aanrijding met een persoon op het spoor. Dat raakte mij. Dramatische gebeurtenissen waar mensen zich liever niets bij voorstellen en zich beperken tot hun eigen irritatie over de vertraging of, als het meezit, hun medeleven tonen met de machinist in kwestie. De vermoede zelfmoordenaar komt er veelal af met opmerkingen als: 'Had ie niet beter van een hele hoge toren kunnen springen”en dergelijke.


Wat weten we van mensen die zich voor de trein werpen? Vaak niets, vermoed ik als ik op mijzelf afga. Was dit de enige manier waarop ze een eind aan hun leven durfden te maken, wilden ze juist een punt maken naar een maatschappij die ze had buitengesloten?


Misschien zouden we met zijn allen onze verlegenheid met dit soort gebeurtenissen beter kunnen hullen in stilte in een contemplatief moment een overweging van de dramatiek en een inkeer en een uitzicht. Hoe is deze maatschappij werkelijk naar de uitgeslotenen, hoe sluiten wij zelf vaak mensen buiten?


Ik zou de NS willen oproepen op dit soort momenten niet te kiezen voor de hulpeloze en ongewilde stilte van een acuut gebrek aan informatie voor de reizigers maar voor een oproep tot een minuut stilte, voor de machinist, voor de zelfmoordenaar, voor onszelf en onze medereizigers.


Beste reizigers; helaas is er op traject A naar B een medemens voor de trein gesprongen waar slechts één andere medemens, de machinist ermee werd geconfronteerd. Laten we allemaal een minuut stil zijn om deze situatie onder ogen te komen en mededogen te betonen.


Een minuut aandacht. Elkaars ogen en handen vasthouden.

--
Joep Zander mede namens Marjoline Kampinga

Persoonlijke gegevens verwijderd door Moderator

1 reactie

Reputatie 6
Ik sluit me hier helemaal bij aan.

Ik ben één keer geconfronteerd met een gebeurtenis als deze. De reacties van sommige medereizigers schokte me zeer en getuigden niet alleen voor weinig respect voor de overledene, maar ook voor het treinpersoneel, het ambulancepersoneel en de hulpdiensten. Die laatste mogen, wat mij betreft, ook niet worden vergeten.

Reageer