Treindagje, gisteren. Zakelijke afspraken.
Van Utrecht naar Rotterdam, trein strandt in Gouda, want verderop was een ongeluk gebeurd. Dat ongeluk was, zo las ik later, anderhalf uur eerder gebeurd. Toch was er geen busvervoer geregeld. Omreizen via Den Haag zou betekenen dat ik te laat op mijn afspraak kwam. Taxi dus. Negentig piek.
Daarna naar Breda. Dat ging goed (!).
Terug naar Rotterdam: trein gaat niet verder dan Lage Zwaluwe. Er was iets kapot. Omreizen geen optie en natuurlijk waren er weer geen bussen. Taxi naar Dordt dan maar. Honderd piek.
Vandaag: taxikosten terugvragen. Nou, dat kan dus niet. Ik had geen “toestemming", namelijk.
Mijn vader werkte bij de NS, vroeger. Hij had een boekje met taxibonnen. Als er iets was waardoor een trein niet reed, dan was het uitgangspunt dat zoveel mogelijk mensen zo snel mogelijk zo dicht bij hun bestemming gebracht moesten worden. Das war einmal. Nu: u zoekt het maar uit.
Ik heb, zoals zovelen, de laatste jaren veel bijzonder negatieve treinervaringen meegemaakt en - en dat vind ik erger - een totale desinteresse van de kant van de NS om dingen op een klantvriendelijke wijze af te handelen. Benaderen van de klantenservice leidt tot standaardreacties waarin specifieke vragen genegeerd worden. Bellen heeft al helemaal geen enkele zin, heb ik meermaals ervaren.
Wat is de NS een ontzettend naar bedrijf geworden, ik kan niet anders zeggen.
Gisteren heb ik in de taxi een afspraak gemaakt met een autoverkoper bij mij in de buurt. Ik schei er mee uit. Ik ga weer rijden. De NS joeg mij de trein uit.